Nie mieli też rodziców, którzy mogli kupić im najnowocześniejszy sprzęt.
Mieli za to siebie.
I ogromną ciekawość świata.
Ich projekt dotyczył prostego, ale bardzo ważnego problemu: sposobu oczyszczania wody przy użyciu tanich i łatwo dostępnych materiałów.
Przez wiele tygodni testowali różne rozwiązania.
Nie spałam nieraz do drugiej w nocy, kiedy pracowali przy kuchennym stole.
Pamiętam, jak któregoś wieczoru Owen powiedział:
– Mamo, jeśli zadziała, może kiedyś ktoś wykorzysta to tam, gdzie ludzie nie mają dostępu do czystej wody.
Wtedy odpowiedziałam:
– W takim razie pracujcie dalej.
I pracowali.
W końcu na scenę wyszedł prowadzący.
– Szanowni państwo, przed nami ogłoszenie zwycięzców tegorocznego konkursu.
W sali zapadła cisza.
Daniel pochylił się do Vanessy.
Mason siedział wyprostowany.
Prowadzący zaczął od trzeciego miejsca.
Potem ogłosił drugie.
Nie padło nazwisko moich synów.
Owen spojrzał na mnie.
– Mamo…
Ścisnęłam jego dłoń.
– Cokolwiek się stanie, jestem z was dumna.
Prowadzący otworzył kopertę.
– A zwycięzcami tegorocznego konkursu naukowego zostają…
Zrobił krótką przerwę.
– Eli Carter i Owen Carter!
Przez sekundę nie mogłam się poruszyć.
Potem sala wybuchła oklaskami.
Eli spojrzał na Owena.
Owen spojrzał na mnie.
A ja rozpłakałam się.
Moi chłopcy wstali.
Ruszyli na scenę.
Wtedy zobaczyłam twarz Daniela.
Poczerwieniał.
Najpierw spojrzał na nich.
Potem na mnie.
Jakby dopiero teraz coś do niego dotarło.
Na ekranie pojawiły się ich imiona.
ELI CARTER
OWEN CARTER
ZWYCIĘZCY KONKURSU
Prowadzący wręczył im złote medale.
Daniel nagle wstał.
Vanessa złapała go za rękę.
– Daniel, usiądź.
– To niemożliwe.
– Co?
– Oni…
Nie dokończył.
Po ceremonii chłopcy zeszli ze sceny.
Pierwszy podszedł do nich jeden z profesorów.
– Chłopcy, ktoś z uniwersytetu chciałby z wami porozmawiać o waszym projekcie.
Eli spojrzał na mnie.
– Możemy?
– Oczywiście.
Wtedy podszedł Daniel.
– Eli.
Mój syn odwrócił się.
Zobaczył człowieka, którego znał głównie z kilku starych zdjęć.
– Tak?
Daniel wyglądał na poruszonego.
– Jestem… jestem twoim ojcem.
Eli milczał.
Owen stanął obok brata.
Daniel spojrzał na obu.
– Nie wiedziałem, że jesteście tacy…
Urwał.
Owen zapytał spokojnie:
– Tacy jacy?
Daniel nie odpowiedział.
W końcu powiedział:
– Utalentowani.
Eli spojrzał na niego bez uśmiechu.
– Skąd miałeś wiedzieć?
