Tymczasem Emiliano był w ciemnym pomieszczeniu monitorującym.
Na ścianach kontrolujących się dziesiątki ekranów.
Kuchnia.
Salon.
Ogród.
Korytarze.
Pokój zabaw.
Jadalnia.
Pokoje dzieci.
– Kamery ostatni na żywo – powiedział ochroniarz.
Emiliano skinął głową.
– Chcę zobaczyć, co się dzieje, kiedy myślę, że mnie nie ma.
Przez pierwszą minutę nic się nie dzieje.
Rosa sprzątała po śniadaniu.
Dziewczynki odrabiały lekcje.
Personel wykonywał swoje obowiązki.
Emiliano zaczął czuć się głupio.
Może Patricia się myliła.
Może naprawdę zostać poddane kontroli nad jego rozsądkiem.
drzwi wejściowe zamknięte się za ostatnim pracownikiem.
A w postępowaniu sądowym Patricia.
Jej twarz jest natychmiast naprawiona.
Zniknął uśmiech.
Zniknęła elegancja.
Zniknęła łagodność.
Emiliano położył się do przodu.
Patrycja podeszła do dziewczynek.
– Co wam grozi o siedzenie tutaj?
Daniela natychmiast zamknęła urządzenie.
Martina spuściła wzrok.
– Przepraszam – szepnęła.
– Ile razy mam powtarzać, że kiedy nie masz własnego ojca, masz mnie niezależnego?
Martina zacisnęła się na pluszowym króliku.
Patricia wyrwała jej zabawkę.
– Przestań robić tę minę.
Dziewczynka zadrżała.
Emiliano zimne zimno na karku.
To nie jest jak zwykła sprzeczka.
Jego córki stosowały ten ton.
Gdybyś był już wiele razy.
wtedy do pokoju dołączonego Rosa.
